Amosando publicacións coa etiqueta CREACIÓN. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta CREACIÓN. Amosar todas as publicacións

Certame literario IES de Sanxenxo

 Este venres, entre as 10:30 e as 12:00, o alumnado do centro que quixo participou no XV Certame literario IES de Sanxenxo.

43 persoas se animaron a crear un poema ou relato a partir dun verso de Xela Arias ou liña de Ricardo Carvalho Calero dado pola organización. 

Agora só queda esperar e que haxa sorte!!





 Mentres a seguir creando, artistas!


"Destroza este diario"



Sergio Mora e Sonja Wimmer, xunto co alumnado da escola Llotja ensínannos neste vídeo o proceso de creación-destrución, no que ti tamén podes participar. Trátase do concurso "Destroza este diario". 

Crea, pinta, molla, cuspe, pisa, machuca... e manda o que es capaz de facer a http://www.elartistaerestu.com/

Eduardo Baamonde pintando en Cambados


É un pracer ver  ó noso compañeiro Eduardo Baamonde pintando as súas acuarelas en directo. Neste vídeo podedes comprobalo  con esta sesión ó aire libre por Cambados gravada por Josebe Arrillaga.

"A vida do estudante éche así de dura"



Aquí vos deixo este divertido vídeo creado por estudantes, que recrea o noso imaxinario colectivo como profesorado e alumnado. Especialmente dedicado para o alumnado da selectividade.

Se ides ós comentarios de YouTube atoparedes unha interesante restra de comentarios que dan para analizar desde o punto de vista sociolingüístico.

EMILI TEIXIDOR, O MESTRE. IN MEMORIAM


Aos alumnos de Lingua Castelá


PRESENTACIÓN 2005-2006

(No curso 2005-2006 presenteime aos meus alumnos de Lingua Castelá coa reflexión sobre a última lectura de verán: Pan negro, de Emili Teixidor, que actuou sobre a miña memoria como a magdalena de Proust, devolvéndome parte das emocións que se foron espertando a propósito do contacto coa vida, da adquisición da linguaxe e do coñecemento alá pola miña nenez. Hoxe, humildemente, quixera homenaxear ao que foi para moitos de nós o MESTRE, Emili Teixidor , que nos deixou estes días, e tamén aos meus alumnos de tantos anos.)

"Mi pan ya no era tan negro, pero con PAN NEGRO pude volver a recordar las sensaciones de la infancia: el perfume de la hierba fresca recién cortada o el hervor de los espárragos; también la geometría de la manzana de nombre exótico, la camuesa; la sensualidad de la siesta, el misterio de los caminos rurales, la espesura de los bosques mágicos, los animales amigos y los sabores nunca olvidados. La higuera siempre nos inundaba de tristeza. Los relatos de los abuelos eran maravillosos, y tanto en ellos como en la vida real no faltaban los personajes míticos a medio camino entre el miedo y el regusto. Las conversaciones de mis mayores siempre tenían un sentido diferente al de las palabras que les servían de soporte y que conocíamos. Aún los días arrastraban el dolor de una guerra, no tan lejana, vertido en suspiro. En la tarde halagaban y reconfortaban el ánimo las sesiones de mate de las abuelas al calor del fogón. En el valle era hermoso el estremecimiento del tren, la transparencia de mi río, el lenguaje de las fuentes, los forasteros, las cartas de América y el sopor del perezoso verano. La tormenta, un terror. La nevada, un sueño.

En el PARAÍSO iba escribiendo dulcemente la memoria en mi retina de niña. Pero luego vendrían otros tiempos apresurados, otros espacios cerrados en los que hubo que recorrer la geografía por encima de los mapas con la punta de los dedos y los ojos muy abiertos, pues ya no era posible corretearla. El periódico era el libro grande que interpretaban los mayores porque no siempre decía lo que había que decir. Por los libros, que me regalaba mi padre, empecé a recorrer el mundo, a enamorarme de la melodía de los nombres: la Luisiana jugosa o Nueva Orleans. Era esta última la ciudad de los balcones de colores, de la música, de las casitas que cabían en mi imaginación y también, la ciudad de los pobres. Luego vendrían los Grisones, el paisaje amable de mil iglesias góticas, con sus ríos, sus montañas..., y en los sueños de enamorada, el recorrido del Transiberiano y una parada en el lago Baikal ...

El tiempo pasaba, y ya detrás del mostrador seguía soñando y me preguntaba si era guapa, lo eres bastante si eres lista, decía mi madre, y yo, y qué hay que hacer para llamarse DON, y ella respondía, estudiar, y yo pensaba, y para no caer en las redes de aquel tarugo al que dicen que yo le gusto, y para no casarse de blanco si llueve, y para no pelearme con la báscula cada vez que me piden un real de cominos, ¿qué hay que hacer?, y en el silencio seguía oyendo su voz, ESTUDIAR.

Y tú, qué haces, no te asaltan las dudas, no te haces preguntas, no sientes la necesidad de saber, nunca merodea por tu solar la SOLEDAD. La LECTURA puede ser tu barco velero y ESCRIBIR, un vuelo. Las palabras os dan la bienvenida y os desean un feliz viaje."

E. Rey Búa



RESISTIRÉ



Linda CANCIÓN para seguir







(e versión para non aparvar)






Letra orixinal



Cuando pierda todas las partidas / cuando duerma con la soledad / cuando se me cierren las salidas / y la noche no me deje en paz.




Cuando tenga miedo del silencio / cuando cueste mantenerse en pie / cuando se rebelen los recuerdos / y me pongan contra la pared.




Resistiré para seguir viviendo / me volveré de hierro / para endurecer la piel / y aunque los vientos de la vida soplen fuerte / como el junco que se dobla / pero siempre sigue en pie.



Resistiré para seguir viviendo / soportaré los golpes / y jamás me rendiré / y aunque los sueños se me rompan en pedazos / resistiré, resistiré.




Cuando el mundo pierda toda magia / cuando mi enemigo sea yo / cuando me apuñale la nostalgia / y no reconozca ni mi voz./ Cuando me amenace la locura / cuando en mi moneda salga cruz / cuando el diablo pase la factura /o si alguna vez me faltas tú.



Resistiré para seguir viviendo / me volveré de hierro / para endurecer la piel / y aunque los vientos de la vida soplen fuerte / como el junco que se dobla / pero siempre sigue en pie.



Resistiré para seguir viviendo / soportaré / los golpes y jamás me rendiré / y aunque los sueños se me rompan en pedazos / resistiré, resistiré.

ACRÓSTICOS E OUTROS VERSOS




CREACIÓN DO ALUMNADO DE ESO E BACHARELATO IES DE VILALONGA



(Traballo en colaboración coa Biblioteca do IES Sanxenxo á que tanto amamos)



Soy aquella de cabellos claros



Ojos marrones tirando a claros y



Fuertes, pero suaves manos.



Inesperada en ocasiones



Aunque práctica en las peores situaciones.



Feliz como un pájaro, que entre las nubes vuela



Rozando con sus suaves alas la



Noche en vela.



Antes era insegura, pequeña,



Nostálgica incluso con el paso de un



Día lleno de tiernas



Emociones pasajeras.



Zanjar asuntos era sencillo, y



Flotar en el cielo



Una cuestión de pedirlo.



Entonces no sabía, que en la vida,



No todo era paz y armonía.



Tenía que abrir los ojos y



entender de una vez, que



soy y siempre seré aquella de cabellos largos.











Pienso mucho,



A veces demasiado.



Temo olvidarlo todo,



Revivir el dolor.



Intranquila me siento.



Cuentista soy.



Incluso la felicidad me



Asusta.





Pequeña me siento



En este mundo.



Rendirme no puedo,



Estoy atrapada.



Zafarme no espero.





Dueña de mí misma,



Olvido la realidad.



Me siento inútil.



Incapacitada no estoy.



Niego mi existencia



guiada por un sueño



usurpo la verdad.



Estoy encarcelada.



Zarandeo continuo.













Mientras estudio aprendo



O ese es el objetivo



Nunca pienso ya que razonando



Increíbles cosas adivino



Cosas que ni estudiando



Aciertas, es algo instintivo.





Ámbitos tranquilos sigo frecuentando



Los veranos me siguen gustando



Ante todo busco



Realajarme así sea trabajando



Espero trabajar y de mayor



Zanganear pero no abusando.











Caminndo por la estepa



Estaba yo andando



Sobre la blanda tierra



Abrasada por las llamas



Rocas por temblores deshechas



Hechas añicos reducidas a polvo



Soplando fuerte el viento lleva



Tan alto que en el cielo



Entre nubes blancas espera



Volando hacia el monte



En donde siempre suenan



Zumbidos de pequeñas abejas













Palabras que significan algo



A min quérenme describir



Tamén debo dicir,



Resultará bastante complicado.





Ira sinto cando me enfado,



Curiosidade por aprender,



Inqueda se non sei que facer,



Alegría en canto me levanto.





Felicidade gústame sentir



Ó estar coa miña xente



Ninguén consigue que me contente



Tanto como cando me fan rir.





Aquí remata esta descrición,



Non sei canto ten de ficción











De cabelo longo e loiro,



Interesante á hora de darse a coñecer,



Elegante nas súas maneiras,



Grazoso ao estar cos amigos e



Obediente coas persoas maiores.





Fanático dos deportes,



Especialmente do fútbol.



Riguroso nas accións arbitrais, pero



Nobre cos compañeiros e cos rivais.



Atractivo para as raparigas, inda que



Non para todas.¡Claro está!



Despaciño vou,



Escribindo este acróstico e



Zigzagueando as letras máis complicadas.





Fago cousas



E logo arrepíntome, pero sei



Recoñecer cando erro.



Non son nada tímido,



Aínda que un pouco reservado coas persoas que



Non coñezo. Polo



Demais, son un bo rapaz que



Está andando e



Zarandeándose pola corda de 1º de Bacharelato.











Verónica chámome,



Estudiosa son,



Rideira sempre estou,



Optimista intento ser



Nervosa póñome.



Inxenua parezo.



Calada? Nunca falo.



Atenta coa xente.





Seria nunca estou,



Un pouco aloucada.



Enérxica sempre fun,



Intelixente son.



Rústica sempre serei.



Ondulado teño o cabelo





Negro non, non o teño.



Uns ollos azuis ceo



Ñ!



Entusiasmada pola vida



Zurda non son, diestra si.



Sabedes xa quen son eu











Adoro el verano e ir a la playa



Me encanta la brisa del mar cuando



Azota mi cara



Nado entre las olas



Del mar



A pesar del incierto horizonte.





Casi puedo saborear el



Amargo caer de las hojas que



Sigilosas son empujadas por el viento y suponen el



Adiós a mi sueño forjado durante el



Largo y ya pasado verano.











Aunque busco esa salida



No encuentro el camino que me lleve



A algún lugar lejos de todo, del



Bachillerato largo y duro, del



Estrés de todo un curso y de las



Lágrimas derramadas por la impotencia.





Alguien me dice que puedo, pero



Luego se ve interrumpido el soñado



Viaje hacia un futuro brillante.



Alguien me dice que puedo, pero se



Repite el pensamiento negativo, la



Esperanza yace en ningún sitio, en una



Zona de mi interior que no conozco.











Nuria é o meu nome



Universitaria, o meu futuro



Rencorosa, un defecto



Intelixente, unha virtude



Así son eu, Nuria.





Riseiro é omeu carácter



Escuros, os meus ollos



Daniel, o meu primo



Rodríguez, o noso apelido



Ir ao cine, a miña afección



Gústame ir de compras



Uterque,a miña tenda



España, a mellor selección de fútbol



Zapatos (os)? Son a miña debilidade.





Perguiceira no sofá



Inconstante ás veces



Ñu chámanme



Estudosa cando mo propoño



Interesante a miña personalidade



Rosa a miña cor preferida



O verán a estación que máis me gusta.











Son unha rapaza



Alegre e con graza



Río todo o día.



Ás veces intelixente



Ideal dime a xente.





Doce e serea



Orgullosa de min mesma



Penso coma unha nena,



Atenta, feliz e fría



Zurda e con apatía.



Odio e poesía











Amable son,



Louca estou,



Bailando todo o día



A miña forma de vida.





Facendo esta poesía,



Dígovos a miña filosofía:



“Estar feliz e sorrindo



Zapateada en calquera sitio











Longos cabelos negros, con



Ondas suaves nas súas puntas



Revoltos sempre polo vento,



Enredados sobre os ombreiros.



Na miña cara hai algunhas pencas,



Adornando as miñas fazulas,





Debaixo dos meus ollos verdes.



O meu carácter é difícil,





Ás veces imposible



Mais se quero podo ser



A rapaza máis boa do mundo.



Resumindo, eu son unha



Adolescente de dezaseis anos



Leda de ser como son.











Son unha rapaza morena, e



Ao carón do mar non vivo.



Moitas amigas teño.



Aínda que algunhas son mellores ca outras.



Nunca as olvidarei.



Tímida eu son, aínda que



Hai veces que non o parece.



Agora a fecer un acróstico estou.





Debuxar é a miña afección.



Italia gustaríame visitar.



Ao fútbol gústame xogar.



Zafo de que non me queiran fichar.





Dando pinchos eu estou,



Un día si e outro non.



Rindo a gargalladas estou



Aínda que



Non sempre contenta vou.











Lonxe do mar non vivo



Uvas preto de min hai



Celebro cada mañá que sae o sol.



Istoprovócame un sorriso.



Alí onde vou sempre estou rindo.





Onte un partido fun xogar



Todo mundo me veu a animar



Esperaba un gol marcar



Rindo a gargalladas o había de celebrar



Onte pasei un día xenial.





Teño os ollos verdes coma un prado



Os meus cabelos lisos



Rodean a miña cara



Resplandecen de alegría



E se me teño que resumir nunha oración:



Sempre estou rindo, non me vai o de chorar











Alba eu son



Leas eu non monto



Ben a gusto en Vilalonga estou



Amigos teño.





Gústame debuxar



Andar en bicicleta tamén



Nadar é unha afección



Durmiñeira non son



Afeccionada ós libros si



Raro que non sexan fantásticos.



A rir non ando moito.





Moi tímida eu son



A miña pel é branca



Roldo o 1´60 m. de altura



Teño o cabelo escuro



Incribles ollos grandes.



Neles mestúranse dúas cores,



En principio verde e logo marrón.



Zafo de que non teñan máis ou serían multicolor.











Dou pasos para chegar ao ceo



Ando amodo para non equivocarme



Vou pensando naquela persoa



Invade a miña mente revolta



Dándome esperanzas toda a vida





Guerra e batallas na miña cabeza



Unha e outra vez pensando en ti.



Ilusión dásme todos os días.



Mares de palabras gustaríame amosarche.



Invádesme coas túas miradas



Linda bolboreta miña.





Ven conmigo meu amor.



Achégate ao meu lado rapidiño



Zancadas dou achegádome xunta túa.



Quen es linbda princesa?



Ulo teu perfume de rosas.



Esquézome de todo o que pensaba



Zas!, faime todo o corpo.





Cando me levanto desexo verte.



Aférrome á almofada pensando que es ti.



Rompo a chorar da alegría.



Renazo,outra vez volvo á vida.



Os recordos céganme.











. Irrealista,



No soy lo que tú esperas.



Épocas pasadas busco.



Soy un espíritu



Condenado a la eternidad,



Atrapado en este mundo.



Mi alma espera



Impaciente el fin.



¡Ñoñerías!, piensas.



Acaso, ¿me engaño?



¡Para qué fingir!



Abandonado estoy,



Dios me cerró las puertas.



Ídolos no procuro,



No me darán la paz.











Jamón como todos los días



¡Oh, qué bien sabe recién cortado!



Será porque lo compro en el Día



Este es el mejor que jamás haya probado.





Cuando lo corto me lleno de Alegría



Aunque también me gusta guisado



¡Rodaballo con jamón de Almería!



Lo mejor es comerlo de un bocado



O cortado en cuadros



Solo de pensarlo, deseo que llegue el medio día.





Recuerdo, que el año pasado,



Olía a jamón en toda mi villa.



Desde aquel día afortunado,



Rodeado por cochinillos asados,



Intuí que el jamón mi vida había cambiado.



Girando alrededor del Jamón



Un día se lo dejo a un rumano.



¡Engañado! ¡Malditos bastardos!



¡Zorro! ¡Me lo ha robado!





Me voy a mi casa desolado.



Estuve llorando un año,



Inventando una manera de recuperarlo.



¡Si muero, lo haré intentándolo!











Sorriso doce, pícara e inconfundible,



Orgullosa, ás veces irónica.



Fonte de alegría incontrolable.



Impulsiva, ás veces romántica.



Alma curiosa e afable.





Temperamento corre polas miñas veas,



Oleaxe de pensamentos infindos,



Raio de luz que apague as miñas penas,



Radiante ilusión desprenden os meus suspiros,



Soños en esencia que non caen no olvido.





Fríos resplandores



Escenas amargas



Recordos concretos



Non podo esquecelos.



Alentos xélidos



Negacións afirmadas.



Días pasados



Estrelas escintilantes



Zafiros no ceo









ADOLESCENCIA





Laio de xuventude no rostro,



Amencer de novas sensacións;



Unánime impulso tolo



Replicando á razón.



Adolescente viveza,



Fervor dos desexos.



Recendo de vida na alma,



Enmarcado goce,



Inconscientes actos.



Guía de primeiros errores,



Estraña cabeza,



Incomprensibles ansias de soñar...



Riqueza envexada por



Outras que a deixaron atrás.



Graza da inocencia perdida,



Onde antes habitaba.



Nó de impaciencia na gorxa,



Zurdo sentido de nacermos



Ante a ollada ó mundo.



Loucura convertida en



Enredo de cada segundo.



Zunida felicidade pasaxeira.























Celebración coa TROPA DE TRAPO





A Tropa de Trapo acompañounos co seu espectáculo "A hora azul" na entrega dos premios do noso certame de creación e investigación “Abril dos Libros e Maio das Letras”.

ALUMNADO PREMIADO EN NARRATIVA

CATEGORÍA A: Adrián Agraso Otero (1º premio), Lucía Otero Torres (2º premio), Alba Gándara Martínez (finalista), Álvaro Padín Fernández (finalista),Rafael Domínguez Míguez (finalista).
CATEGORÍA B: Andrea Vázquez Carballa (1º premio), Patricia Pérez Domínguez (2º premio), Sofia Fernández Fuentes (finalista), Marta Vázquez Pérez (finalista), Yovanna González Arostegui (finalista).
CATEGORÍA C: Daniel Crespo Telmo (1º premio), Diego Fernández Fernández (2º premio), Patricia López Fontán (finalista), Laura Freijeiro González (finalista).

ALUMNADO PREMIADO EN POESÍA

Laura Freijeiro González (1º premio), Sofía Fernández Fuentes (2º premio), Sofía Torres Fernández (finalista), Patricia Pérez Domínguez (finalista), José Carlos Rodríguez Meis (finalista), Inés Camiña Padín (finalista).

ALUMNADO PREMIADO EN CREACIÓN E INVESTIGACIÓN.

Carlos Soutullo Castiñeiras e Patricia López Fontán(1º premio compartido), Olalla Pérez Sampedro e Mª del Carmen Fandiño Moldes (2º premio compartido), Lucía Pérez González (finalista), Laura Gómez Viéitez (finalista), Ana Lores Padín (finalista)